Graspor می خواهد به دوچرخه سواران کمک کند تا با استفاده از سنسور اکسیژن عضله و سنسور شناسایی عضلات فعال خود، تمرین کنند.

نگام دوچرخه سواری، ورزشکاران معمولاً ابزارهایی برای نظارت بر سرعت حرکت (شتاب، سرعت/ریتم)، میزان (مسافت، ارتفاع) و شدت (قدرت، ضربان قلب و سطح اکسیژن عضله ها) در اختیار دارند. با آخرین مورد، به ویژه سطح اکسیژن عضلات، می توان آن ها را از نظر مصرف کننده یک دسته داده جدید دانست. از اوایل سال 2010 بود که سنسورهای اکسیژن عضلانی پوشیدنی در بازار موجود شدند، در حالی که ابزارهای سنجش توان دوچرخه سوار در اواخر دهه 1980 به بازار آمده بود و مانیتورهای ضربان قلب حتی از زمان قدیمی تری نیز موجود بودند. در عین حال، سنسورهای اکسیژن عضلانی پوشیدنی نیز به اندازه کافی کارایی نداشتند، تا حدی که چند محصول در حال حاضر فعالیت خود را در این زمینه متوقف کرده اند. اما این واقعیت که هنوز محصولاتی در این حوزه در بازار وجود دارد به این معنی است که یک هدف عملی برای نظارت بر عضلات وجود دارد.

ox6

Graspor به تازگی دستگاه عملکرد عضلات و مانیتورینگ کاردیو خود را منتشر کرده است که به دوچرخه‌سواران این امکان را می دهد تا میزان اکسیژن عضلانی و فعال سازی عضلات را در زمان واقعی ردیابی کنند. هدف این دستگاه این است که ورزشکاران را قادر سازد تا هنگام برنامه ریزی تمرینات خود تصمیمات هوشمندانه تری اتخاذ کنند و عملکرد خود را به طور مداوم در طول یک جلسه تمرین ارزیابی کنند. این سنسور که توسط Ohmatex (که اساسا Graspor را تشکیل داد) توسعه یافته است، با فناوریNIRS (که تغییرات غلظت اکسیژن رسانی را تشخیص می دهد) و فناوری EMG (که پاسخ عضلات را اندازه گیری می کند) ساخته شده است. اگرچه هر دو فناوری توسط سنسورهای مختلف به کار گرفته شده اند، اما نادر یا حتی ممکن است اولین بار باشد که هر دو در یک پوشیدنی ادغام شوند. سنسور Graspor باید با یک آستین روی ران ورزشکار پوشیده شود، این آستین حاوی گره های تماس سنسور EMG است و در صورت پوشیدن، عملکرد چهارسر و همسترینگ را به درستی اندازه‌گیری می کند.


چاپ   ایمیل